Masal gibi...(oldu ya...)

Eski zamanlarda, kimsenin bilmediği diyarlarda emektar ve yürekli bir savaşçı yaşarmış,
Her gün savaş kıyafetlerini kuşanır, kılıcını biler, evden çıkar ve hep aynı savaşa katılırmış.
Gönülden istediği aynı savaşa…
Bu savaş sırasında emektar ve yürekli savaşçı her gün eve sırtında, karnında ve kalbinde büyük yaralarla dönermiş.
Bir sürü yara, bir sürü acı…
Ama masal bu ya, her akşam yaralar içinde yatağına yatar, çok zor uykuya dalar, uyandığında ise bütün yaralar ufacık izler dışında tamamen kapanır olurmuş.
Her gün yaralan, her akşam iyileş!
Yine günlerden bir gün, kışın bittiği, baharın tüm güzelliklerini hissettirdiği ve ırmakların şırıl şırıl aktığı anda;
Bizim emektar ve yürekli savaşçı yine hazırlanıp, bir türlü isteyip de kazanamadığı, bitmek bilmeyen aynı savaşına gitmiş her zamanki gibi…
Yalnız bu sefer akşam eve geldiğinde hiç yara yokmuş.
O da her akşam ki gibi ritüellerini tamamlamış, uykuya dalmış ve sessizce

Bir daha uyanmamış.
“Yaralanmadığım gün, senin ve benim olmadığım gündür, biliyorum!...”
“Bildim de…”

Keşke "seni" ve bu "savaşı" ne kadar sevdiğimi anlatabilsem...