Karışıktı birkaç ruh, birkaç genç.
Aralarında bazıları biraz daha yakındı rüzgara,
Rüküşlük yoktu, şıktı kayboluşları.
Isıtıyordu her içten gülümseme kalplerini, kapılıyorlardı her yeni güne.
Şaşırdılar devam etme yeteneklerine, ümitsiz her anlarında.
Işık görünmüştü bir kere, neden yalnız kalmak istediklerini biliyorlardı artık.
Kalpleri yorgun, ruhları yıpranmış, aynı bardakta birbirlerine karışmamak için ansızın durdular.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder