İçimdeki sırlar...(geçmişten göndermeler...)

“Ofladı” defalarca Cevatların sondan bir büyüğü.
İçinde tutmak zorunda olduğu her şey için bir kez,sadece bir kez avaz avaz bağırmak ve haykırmak istedi.
İçindeki sırlar,derin sular, içindeki duygular, sağduyular, tanrım lütfen bol bol sabırlar…
Hazır değil kimse, dedi içinden Cevat 4; bana kimse hazır değil!
Şehirlilerin hepsinin ona pis gelen ter kokusu o kadar kötü geliyordu ki burnuna,
Nefes alamaz oldu, solunum yapamaz, haliyle iyi düşünemez, uyku uyuyamaz…
Teoride bildiği “iyi dünya”, duyduğu tüm bu dünya ile ilgili “güzellikler”,
Kendisin sakladığı sırlar gibi, bir şekilde, bir bilinmez güçle, bir anda, biri tarafından
Saklandı sanki bizimkinden.
Sorduğu sorulara cevap bulamazken, ne kadar korktuğunu düşündü hayattan.
O kadar zordu ki, istediği dünyayı yaratmak, istediği evde oturmak, istediği arabayı almak, istediği kadına dokunmak,
İstediği şekilde huzurlu uyumak…
“Ofladı” yeniden içini basan tüm sıkıntıyla.
Purosunu yaktı, gözünü kapadı ve rüzgarın suratına esmesini dinledi,
En sevdiği şarkılar gibi…
Hüzünlü şarkılar, inleyen nameler…