Korku gibi (dinmiyorum, dinemiyorum...)

Son dönemde içinde hep bir korkuyla uyandı Benjamin.
Bilinmeyenden, başına gelebilecek bir felaketten ve kaybetmekten korkuyordu.
Başındaki ağrı, miğdesindeki bulantı ve kalbindeki sızı, o kadar yoruyordu ki bedenini,
Ne mutlu olacak, ne de devam edecek gücü kalmıştı aslında…
Hazmetmek, sindirmek, dinmemek, boş bir kaba sığamamak ile ilgiliydi her şey.
Elini cebine atsa bir sürü hatıra çıkıyordu herkesle ilgili, incitip giden.
Derken!
Güldü büyük bir sır ile…
Hiiiişşşş!
Kimseler duymasın!