Rahatlama...(kurt kapanı...)

Rüzgarın oğlu Benjamin, o gün çok topallıyordu.
Bir gün önce kafası karışık, aval aval etrafa bakıp gezerken,
Ayağını bir kapana kıstırmış ve ağır yaralanmıştı.
Eskiden ne kadar çok ve gereksiz konuştuğunu düşünüyordu.
Ne çok anlatmıştı yaşadıklarını, ne çok övmüştü kendini ve
Ne kadar çok karışmıştı insanlara.
“İstemiyorum” diye haykırdı içinden.
Bu sefer emin olsam da bildiğim yolun doğruluğundan söylemeyeceğim dedi.
“Seni kendi yolculuğunla baş başa bırakıyorum, rüzgarım yeterince yardımcı oldu zaten.”
Üzerimden yük kalktı, yaşasın.
Darısı başına artık…