Dua gibi...

Geçmişe dem vurmalar ve geçmişten yazmalar üzerine...

Seneler önce...

Dua



Cehennemin alevleri kurduğum cenneti alttan alta yakarken ben hala gülümseyebiliyorum.
Kırık kalbim ve bitmek tükenmek bilmeyen sırt ağrılarımla…
Acı hakkında pek konuşmadım hatta belki de konuşamadım bugüne kadar.
Herkes kadar az sevdim acı çekmeyi, herkes kadar az istedim.
Şimdi dönüp baktığımda ise;
Olgunlaşma sürecinin yıkadığı bir ruhum artık, acı damlacıklarıyla.
Büyümekti derdim üşendim, hayatı hep geciktirmeye çalıştım, oyalandım.
İstediğim tek bir şey vardı;
Varsaydığım diğer tekimi bulabilmek ve teke tek deneye deneye yaşayabilmek.
Diğer tekim, diğer yanım, beraberken bütünüm.
Çoğu zaman yazık diyorum ayrılıklar için, bazen de ne kadar şanslıyız.
Birbirlerimizi daha iyi tanımak için fırsatlar yakalarız.
Fırsat ki; küllerimizden yeniden doğmak için,
Yeniden doğmak ki; yepyeni bir hayat ve bir sürü umut için.
Daha zor ama daha şefkatli,
Daha yalnız, ama eskisinden de kuvvetli yeni bir hayat için.
Masumlaşmaya çalışan ruhların ve hayallerin evleri.
Acaba tekrar bakir olabilir miyiz?
Yoksa hakikaten çok mu kirlendik?
Zaman gösterecek, zaman örtecek, zaman duracak,
Bekli de zaman unutturacak.
Bildiğim bir şey varsa; bilmediğim…
Cennetimi yakan cehennem alevleri hiç de kolay sönmüyor üstünde çıplak ayaklarla yürürken.
Umarım “benim” cennetim tamamen kül olmaz.
Amin!