Gece on bir gibi otobüse bindim. O kadar yorgun ve sarhoştum ki, uykuya dalmak için vakit kaybına tahammülüm yoktu. Yan koltuk boş olduğu için bir güzel kuruldum. Montumu kıvırıp yastık haline getirdim. Tam sızacağım anda önümdeki koltukta oturan çocuğun otobüsün kalkmasına saniyeler kala hala sevgilisine mesaj atmaya çalıştığını gördüm. Hafif dikleştim etrafıma bakmaya başladım. Bir güzel geç kız “hadi kapıyorum aşkım otobüs hareket ediyor, bende şimdiden özledim seni, seni seviyorum” diyerek telefonu kapatmaya çalışıyordu. Az ilerde de daha hareket etmeden uyku şeklini, ki bana göre bir çift için önemli bir uyum göstergesidir, almaya çalışan sempatik bir çift vardı. Umut tazeledim. Kendim için, dostlarım için, ailem için, dünya için ve etrafımda olmayan ama her zaman her yerde olduğunu bildiğim sevgi için.
Eskiden ben de böyleydim. Sadece mesaiye ara verdim. İzlemesi de güzel be! Daha ölmedik!!!!
Film başlamadan uyudum, ne olur ne olmaz…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder