Bİr Kimeryalı...( Nemedya efsanesi...)

Kimeryalının kafası karışıktı.

Güzel ve akıllı bir kadınla tesadüfen onu Akilonyalıların saldırısından kurtarırken tanışmış, bir anda bir sihir gibi kendini romantik bir girdabın içinde, hayatın tüm sınırlarına çarpıp dururken bulmuştu.

Gizlemesi gereken en güzel sırrını fark etti en sonunda:

“Nemedya’ da güzel günler”

Kimseye anlatamamak, derdine derman bulamamak, büyücülere bile danışamamak ne kadar güzeldi ve böyle duyguları ne kadardır hissetmemişti.

Sürekli bir şeyler yapabilir miyim, kılıcımı ve çeliği yarattığı için taptığım tanrım Chrome’u bir kenara bırakıp onu biraz da ben mutlu edebilir miyim sorularıyla aynı yatakta boğuşurken,

Bir denizin, birkaç martının sesleriyle ve koca bir şarap testisiyle tüm düşlerini yıkadı.

İlk defa en özgür haliyle, doğayla bir iletişim kurmuştu Barbar. Bilmediği bir diyarda, yemyeşil bir kıyıda, masmavi bir denizin kenarında kralın kızıyla oturmanın keyfini yaşıyordu.

“Acaba biz yanlış bir zamanda doğru bir şey mi, yoksa doğru zamanda yanlış bir şey mi yaptık?” sorusunu sormaya çalışıyordu.

Bugüne kadar yüzlerce kişiyi bileğine ve elindeki kılıca güvenerek, gözünü kıpmadan öldürmüşken, bir soru için ne kadar aciz bir duruma düşmüştü,

Kızardığını hissetti. Elleri soğuk soğuk terliyordu. Dizlerinde bir boşalma hissi vardı.

“Masumiyetini aldığım onlarca güzel kadından huzurunda af diliyorum tanrım. Şu anda kucağımda uyuyan, korkudan yorgun düşmüş kadına bakıyorum ve kalan ömrümde, kılıcımı iyi kullandığım sürece onu yanımda istiyorum. İşin zor yanı istediğime bu kadar yakınken, dokunabiliyorken, aynı anda ona bu kadar uzak nasıl olabilirim. Ben Kimeryalı Conan ilk defa sana karşı durmak yerine şefkatine sığınmayı tercih ediyorum çeliğin yaratıcısı Chrome. Geçmişimin beni affetmesine izin ver! İzin ver ki, bu kadını tertemiz seveyim ve koruyayım”

Bu sırada güzel bakire uyandı ve huzurlu bir şekilde iç geçirdi.

“Nemedya Kralının ey güzel kızı sen uyurken çok düşündüm.

Seni kurtarmaya çalışırken, acaba aslında pamuktan yatağımda kurtarılması gereken ben miyim diye.

Umarım her ikisidir, çünkü öyleyse daha yenecek çok fazla etimiz, içilecek cok fazla şarabımız ve yaşanacak çok güzel gecelerimiz olacak.”